Jasminko Mulaomerović o filmu Sekula od zemlje.

Sekulino slikanje prirode je zapravo njegovo oblikovanje konkrentong pejsaža Lepenice u lik majke zemlje. Njegov zahvat u boji i kompoziciji je polni akt sa tom prirodom u ravni simboličnog. Kao što je prethistorijski čovjek praveći glinene figure Venera i vršeći obredne radnje koje su pratila iscrtavanja takvih figura u kameu ili glini prizivao i slavio plodnost, tako je tu istu plodnost i prirodnu darežljivost osjetio Sekula kroz zelenu boju i to posebnu zelenu boju koja je tradicionalno i boja obnavljanja, baš onu jurjevsku.

Kada tako vidimo Sekulino slikarstvo proljetnih pejsaža onda je popuno irelevantno da li slike gledamo kao dio slikarskog doživljaja ili kultnog obreda, da li je primarna slika pa stvarni predio, ili je primarna prioroda, a slika samo artefekt proživljenog. Gledanje slika, prelaženje pogleda preko dijelova slike – jer sekuline slike i nije moguće sagledati odjednom već se mora kružiti pogledom, pratiti linije, njohova ušća – jeste samoučešće u tom obredu općenja sa majkom zemljom, makar samo na ravni simboličkog. Baš zbog toga je Sekulino slikarstvo i značajno. Zbog nemogućnosti da se izbjegne neučešće u tom voajerskom zikru, a da se pri tome ostane poptuno nevin i čist.